ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ;

Η πρόσκληση ήρθε με whatsapp μήνυμα : "Ελάτε το βράδυ για μακαρονάδα. Φέρτε  κρασί! "
Ο φίλος που την έστειλε συζει με την κοπέλα του . Κοιτάζω στο κινητό πόσοι είναι οι καλεσμένοι. Οχτω. Οι τρεις απαντάνε αμέσως . Αλλοι δύο θα πουν το ναι λιγο αργότερα. Είμαστε τρεις που διστάζουμε να απαντήσουμε..
Μεταφέρω τις σκέψεις μου. |Μόλις είδα το μήνυμα είπα " Μα τι λέει: Θα μαζέψει κόσμο στο σπίτι :". Εκείνος δουλεύει σε τράπεζα και μάλιστα σε μια τράπεζα που είχε κρούσματα από τις πρώτες μέρες. Η φίλη του ειναι δικηγόρος. Αναγκαστικά κοινωνική!
Επόμενη σκέψη : "μήπως είμαι υποχόνδριος: Εχουν περάσει τόσες μέρες- αν ήταν θα είχε αρρωστήσει αυτός ή η κοπέλα". Το επεξεργάζομαι λίγο (καθώς στο κινητό κουδουνίζουν οι πρώτες θετικές απαντήσεις στην πρόσκληση). Οχι, δεν είναι έτσι. Μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί - κι έπειτα εδώ δεν μιλάμε για τους δυό τους. Εχουν  καλέσει οχτώ άτομα!
Το αν θα πάω ή όχι λύνεται εύκολα λοιπόν. Δεν θα πάω. Τι  νόημα έχει η τηλεεργασία μου αν αρχίσω να πηγαίνω σε σπίτια με κόσμο : Eχω και μια μεγάλη γυναίκα που πρέπει να επισκέπτομαι καθημερινά.
Οπότε, το θέμα είναι πώς απαντάω. Η ώρα περναέι - κανεις απο τους τρεις (που φαίνεται ότι είμαστε της ίδιας "σχολής" και δεν θέλουμε να διακινδυνεύσουμε επαφές ) δεν έχει στείλει απάντηση. Φοβόμαστε μήπως στενοχωρήσουμε τον φίλο μας:Μήπως κατά βάθος απλά δεν θέλουμε να μας πουν ξενέρωτους:
Αποφασίζω να κάνω το βήμα. Θα είμαι αποφασιστικός χωρις να αφήσω περιθώριο για τα γνωστά "ελα, ξανασκέψου το- μη φοβάσαι κλπ". Θα πω καθαρά ότι δεν έρχομαι γιατι φοβάμαι για τη μητέρα μου και προσέχω. Τι  να  μου πουν; Σκέφτομαι πόσο περίεργο είναι που προβληματίζομαι κιόλας και ψάχνω τρόπους να πω το αυτονόητο!
Και ξαφνικά νατο παλι το κουδούνισμα του κινητού. Εχει έρθει η απάντηση ενος ακόμη καλεσμένου "Παιδιά , λόγω ηλικίας δεν μπορώ να έρθω. Εχει κατέβει το όριο . Μετά τα σαράντα είσαι πλεον ευπαθης ομάδα στη Γαλλία!". Μου αρέσει ο φίλος! Τελικά το χιουμορ δίνει τη λύση πάντα. Γιατί να πρέπει να απολογηθείς ή να προσπαθείς να εξηγήσεις ; Ετοιμάζω κι εγω το δικο μου μήνυμα "Με κάλυψε ο προλαλήσας!"
Δύσκολοι καιροί αλλά ας μην προσθέτουμε κι άλλο δράμα στο δράμα που ζούμε! Μετά απο αυτη την πρώτη ασκηση, το έλυσα το θέμα. Στην παλιά γνωριμία που με θυμήθηκε απο το tinder μετά απο μήνες σιωπής, η αππαντηση στο "Ελα, χαθηκαμε. Μηπως να τα πούμε;"ήταν μια φατσούλα με Εκπληξη στα μάτια. Συνεννοηθήκαμε κι εκει χωρις πολλά πολλά.
Αυτές τις μέρες έχουμε πολλά τέτοια θέματα να αντιμετωπίσουμε. Απο την δασκάλα που ρωτάει αν θα πάει στο ιδιαίτερο μέχρι τη γυναίκα που φροντίζει ηλικιωμένους. Μετράς την καθε πρίπτωση και αποφασίζεις. Κάποιες φορές δεν γίνεται να σταματήσουν οι επαφές. Τουλάχιστον ας παίρνουμε τα  μέτρα προφύλαξης.
Σήμερα το πρωί μου έφεραν ενα πακέτο στο σπίτι. Βγήκε από το ασανσερ ένας ανθρωπος με στολή , γάντια και γυαλιά ! Μου άφησε το πακέτο δίπλα στο χαλάκι  και ανοιξε την πορτα του ασανσερ να φύγει παλι σαν τρελός.  Προφανώς έχει  πολύ συγκεκριμενες οδηγίες - αλλά δε μπόρεσα να μην αναρωτηθώ  αν πιστεύει ότι φοβάμια μη με πλησιάσει περισσότερο ή αν φοβάται ο ίδιος... Αστραπιαία ένιωσα την ανάγκη να κάνω κάτι που να είναι "κανονικό" και ανθρώπινο.   "Περιμένετε" του είπα. Του έδωσα΄ένα φιλοδώρημα. Στο κάτω κάτω, φορούσε γάντια. Δεν θα φοβηθεί μήπως τον κολλήσω κάτι με τα κέρματα! "Ωω, νάστε καλά κύριε" μου απάντησε κι εξαφανίστηκε στο ασανσερ.
Αποφάσισα να αφήσω την ανάγνωση των μειλ της δουλειάς για λίγο αργότερα. Μόνο ένας περίπατος θα με ισιώσει τώρα!